*** پیام مدیر :
مخاطب گرامی رسانه انزلی پرس، شما در حال مشاهده نسخه جدید و تجمیعی انزلی پرس هستید ، از این پس رسانه های ملوانی ، رادیو انزلی و گیل نوا در انزلی پرس به فعالیت های خود ادامه خواهند داد.

  • شناسه : 1288
  • ۲۰ مرداد ۱۳۹۴ - ۲۱:۰۴
ﺩﯾﮑﺘﺎﺗﻮﺭﯼ، ﭼﻬﺮﻩ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻭ ﯾﮏ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺩﯾﮑﺘﺎﺗﻮﺭﯼ، ﭼﻬﺮﻩ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻭ ﯾﮏ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ

ﺩﯾﮑﺘﺎﺗﻮﺭﯼ، ﭼﻬﺮﻩ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻭ ﯾﮏ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ

ﭼﻬﺮﻩ ﮐﺎﺭﻣﻦ ﮐﻮﯾﻨﺘﺎﻧﺎ ﺩﺭ ۳۰ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻤﺎﺩ ﭘﺮﺭﻧﮕﯽ ﺍﺯ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺣﺎﻻ ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ ﯾﮏ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﯾﺪﯼ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮊﻧﺮﺍﻝ ﺁﮔﻮﺳﺘﻮ ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻝ ۱۹۷۳ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻮﺩﺗﺎ ﻋﻠﯿﻪ ﺳﺎﻟﻮﺍﺩﻭﺭ ﺁﻟﻨﺪﻩ ﺑﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺳﯿﺪ ﺩﺳﺘﮑﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﯿﻠﯽ […]

image

ﭼﻬﺮﻩ ﮐﺎﺭﻣﻦ ﮐﻮﯾﻨﺘﺎﻧﺎ ﺩﺭ ۳۰ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻤﺎﺩ ﭘﺮﺭﻧﮕﯽ ﺍﺯ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺣﺎﻻ ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ ﯾﮏ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﯾﺪﯼ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮊﻧﺮﺍﻝ ﺁﮔﻮﺳﺘﻮ ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻝ ۱۹۷۳ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻮﺩﺗﺎ ﻋﻠﯿﻪ ﺳﺎﻟﻮﺍﺩﻭﺭ ﺁﻟﻨﺪﻩ ﺑﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺳﯿﺪ ﺩﺳﺘﮑﻢ ﺑﺮﺍﯼ
ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﯿﻠﯽ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﺮﺍﺩﻑ ﺑﺎ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﻗﺘﻞ ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺷﺪ .
ﺍﻣﺎ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۹۸۶ ﻋﻠﯿﻪ ﮐﺎﺭﻣﻦ ﮐﻮﯾﻨﺘﺎﻧﺎ ﻭ
ﺭﻭﺩﺭﯾﮕﻮ ﺭﻭﺧﺎﺱ، ﺩﻭ ﻓﻌﺎﻝ ﺟﻮﺍﻥ ﺿﺪ ﺣﮑﻮﻣﺖ، ﺑﯽﺁﺑﺮﻭﯾﯽ
ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﮑﺘﺎﺗﻮﺭﯼ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺑﻪ ﺑﺎﺭ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺻﻪ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻫﺎ ﻋﻠﯿﻪ ﺁﻥ ﺷﺪﺕ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺳﺎﻝ ۱۹۸۶، ﮐﺎﺭﻣﻦ ﮐﻮﯾﻨﺘﺎﻧﺎ ۱۸ ﺳﺎﻝ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﯽ ﺑﻮﺩ . ﺭﻭﺩﺭﯾﮕﻮ ﺭﻭﺧﺎﺱ ﻫﻢ ﺟﻮﺍﻥ ﻧﻮﺯﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪﺍﯼ
ﺑﻮﺩ.
ﭘﺲ ﺍﺯ ﮐﻮﺩﺗﺎﯼ ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺭﻭﺧﺎﺱ ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ،
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺣﺒﺲ ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺷﺪ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭘﺴﺮﺵ ﺑﻪ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﮔﺮﯾﺨﺖ.
ﺭﻭﺩﺭﯾﮕﻮ ﺭﻭﺧﺎﺱ ﺍﺯ ﺳﺎﻝ ۱۹۸۶ ﺑﻪ ﻋﮑﺎﺳﯽ ﺭﻭﯼ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮﺍﯼ ﺩﯾﺪﻥ ﻣﯿﻬﻦ ﺍﺻﻠﯽ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺷﯿﻠﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩ . ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﻦ ﺩﺭ ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺗﯽ ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﻋﻠﯿﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩ، ﺍﻣﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺑﻨﺰﯾﻦ
ﭘﺎﺷﯿﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ .
ﺭﻭﺧﺎﺱ ۴ ﺭﻭﺯ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺩﻭﺍﻡ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺳﻮﺧﺘﮕﯽ ﺟﺎﻥ
ﺩﺍﺩ . ﮐﻮﯾﻨﺘﺎﻧﺎ ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﺳﻮﺧﺘﮕﯽﻫﺎﯼ ﺷﺪﯾﺪ ‏( ۶۰ ﺩﺭﺻﺪ ﺑﺪﻥ ‏) ﺟﺎﻥ
ﺑﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺟﺮﺍﺣﯽﻫﺎﯼ ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺳﻌﯽ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﻋﻮﺍﺭﺽ
ﺁﻥ ﺳﻮﺧﺘﮕﯽﻫﺎ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭼﻬﺮﻩﺍﺵ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺣﺪﯼ ﺗﺮﻣﯿﻢ ﮐﻨﺪ.
ﺍﯾﻦ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺟﻨﺎﯾﺘﮑﺎﺭﺍﻧﻪ ﻣﻮﺟﯽ ﺍﺯ ﺧﺸﻢ ﻭ ﺍﻧﺰﺟﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻧﮕﯿﺨﺖ. ﺣﺘﯽ ﺭﻭﻧﺎﻟﺪ ﺭﯾﮕﺎﻥ، ﺭﺋﯿﺲﺟﻤﻬﻮﺭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺎﺕ ﺣﺴﻨﻪﺍﯼ ﺑﺎ ﺩﻭﻟﺖ ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﮐﯿﺪﺍً ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺗﺤﻘﯿﻘﺎﺕ ﻗﻀﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻋﺎﻣﻼﻥ ﺁﻥ ﺷﺪ .
ﺗﺎ ﺳﺎﻝ ۱۹۹۰ ﮐﻪ ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻓﺖ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﮔﺸﻮﺩﻩ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩﻫﺎﯼ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﻭ ﺍﺭﺗﺶ ﻣﻨﮑﺮ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺧﺎﻟﺘﯽ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺪﻋﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻭ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ ﻣﻮﺍﺩ
ﺁﺗﺶﺯﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ
ﺁﻥ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ . ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﺳﺎﻧﻪﻫﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﯿﻦ
ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺭﺍ ﻧﻘﻞ ﻣﯽﮐﺮﺩ .
ﺳﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﭘﯿﺶ ﺍﻣﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻓﺮﻧﺎﻧﺪﻭ ﮔﻮﺳﻤﻦ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﺟﻨﺎﯾﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﻪ ﺣﺮﻑ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺷﺮﺡ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﭘﯽ ﺍﯾﻦ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ، ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻗﻀﺎﯾﯽ ﺷﯿﻠﯽ ﺣﮑﻢ ﺑﻪ
ﺩﺳﺘﮕﯿﺮﯼ ۷ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺩﺧﯿﻞ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﻌﺪﺗﺮ ﻧﯿﺰ ۵ ﻧﻔﺮ
ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻋﺪﻩ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻧﺪ .
ﺍﻣﯿﺪﯼ ﮐﻪ ﻗﻮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﯽﺳﺎﺑﻘﻪ ﮔﻮﺳﻤﻦ ﺭﺍ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻧﻢ
ﮐﻮﯾﻨﺘﺎﻧﺎ ﭼﺮﺧﺸﯽ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﭘﯿﮕﯿﺮﯼ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﮐﻮﺩﺗﺎ
ﺗﻮﺻﯿﻒ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﯾﺮ ﺩﺳﺖﺍﻧﺪﺭﮐﺎﺭﺍﻥ ﺟﻨﺎﯾﺎﺕ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ، ﯾﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﻃﻼﻋﯽ ﺍﺯ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﻭ ﻋﺎﻣﻼﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺳﺮﮐﻮﺏ، ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ ﻧﺎﺑﻮﺩﯼ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﺍﻥ ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺷﺘﺎﺏ ﺗﺎﺯﻩﺍﯼ ﺑﮕﯿﺮﺩ.
ﮐﻮﯾﺘﻨﺎﻧﺎ ﺿﻤﻦ ﺗﺸﮑﺮ ﺍﺯ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﮔﻮﺳﻤﻦ، ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﺟﻨﺎﯾﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﺩﯾﺮﭘﺎﯼ ﺍﻭ ﻫﻢ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﺍﺳﺖ :
” ﺍﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻫﻢ ﺯﯾﺮ ﻓﺸﺎﺭﻫﺎﯼ
ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﺮﮒ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ “.
ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﮔﻮﺳﻤﻦ، ﯾﮏ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻪ، ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺍﯾﺖ
ﺭﺳﻤﯽ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡﻫﺎﯼ ﺑﺎﻻﺩﺳﺘﺶ ﺩﺭ ﺗﻌﺎﺭﺽ ﻣﯽﺍﻓﺘﺪ ﮐﻪ ﺳﺒﺐ
ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ ” ﺍﺑﺘﻼﯼ ﺑﻪ ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﯽ ” ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﺧﺼﯽ
ﺍﺟﺒﺎﺭﯼ ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺶ ﮐﻨﻨﺪ .
ﺧﺎﻧﻢ ﻣﯿﺸﻠﻪ ﺑﺎﭼﻠﺖ، ﺭﺋﯿﺲﺟﻤﻬﻮﺭ ﺷﯿﻠﯽ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺧﻮﺍﻧﯽ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡﻫﺎﯼ ﺭﺩﻩ ﺑﺎﻻ ﻭ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﻭ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻭ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﭘﯿﺸﯿﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﺪﺍﯼ ﻭﺟﺪﺍﻧﺸﺎﻥ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﻫﻨﺪ، ﺑﻪ
ﮔﻮﺳﻤﻦ ﺗﺄﺳﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﯼ ﮐﺸﻮﺭ ﻭ ﺩﺭﺱﺁﻣﻮﺯﯼ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﮕﺸﺎﯾﻨﺪ.
ﭘﺪﺭ ﺑﺎﭼﻠﺖ ﺍﺯ ﺍﻓﺴﺮﺍﻥ ﺍﺭﺗﺶ ﻭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﺁﻟﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻮﺩﺗﺎ ﺯﯾﺮ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ. ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ
ﺑﻮﺩ ﺩﺳﺘﮕﯿﺮ ﺷﺪ ﻭ ﺯﯾﺮ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺭﻓﺖ ﺍﻣﺎ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ
ﮐﺸﻮﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﺩ.
ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺟﺎﻣﻌﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ﺍﺧﯿﺮ ﺑﻪ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺭﺋﯿﺲﺟﻤﻬﻮﺭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺟﻨﺎﯾﺖ ﻭ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺩﯾﮑﺘﺎﺗﻮﺭﯼ ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ ﺗﻬﯿﻪ ﺷﺪ، ﺩﺭ ۱۷ ﺳﺎﻝ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻮﺩﺗﺎ،
۴۰۰۱۸ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺖ، ﺷﮑﻨﺠﻪ ﯾﺎ ﺑﻪ ﮐﺎﻡ ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ .
ﺷﻤﺎﺭ ﻗﺮﺑﺎﻧﯿﺎﻥ ۳۰۹۵ ﻧﻔﺮ ﺍﻋﻼﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻦ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻧﯿﺰ
ﺣﺎﻭﯼ ﻧﺎﻡ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﻋﺎﻣﻼﻥ ﺟﻨﺎﯾﺖﻫﺎ ﻭ ﺳﺮﮐﻮﺏﻫﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻮﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺒﻨﺎﯾﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻗﻀﺎﯾﯽ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭﺍﺭﺳﯽ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﮐﻮﺩﺗﺎ ﮐﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻓﺮﺍﻧﺪﻭﻣﯽ ﮐﻪ ﺳﺎﻝ ۱۹۸۸ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺩﻭﻟﺖ
ﻏﯿﺮﻧﻈﺎﻣﯽ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﺷﺪ ﻫﻮﺍﺩﺍﺭﺍﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻣﺎﻣﺪﺍﺭﯼ ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭﻟﯽ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ۴۰ ﺩﺭﺻﺪ ﺁﺭﺍ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﺍﯾﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺶ ﻫﻢ ﺑﺮ ﺧﻼﻑ ﻣﺜﻼً ﺁﺭﮊﺍﻧﺘﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺍﺛﺮ ﺟﻨﮓ ﻓﺎﻟﮑﻠﻨﺪ ‏( ﻣﺎﻟﻮﯾﻨﺎﺱ ‏) ﺗﻀﻌﯿﻒ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ
ﺑﺎﻻﯾﯽ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﺤﺎﻓﻞ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﻧﻈﺎﻣﯽ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺳﯿﺎﺳﯽ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﻧﺪﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻓﺘﻦ
ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ .
ﻗﻮﺍﻧﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻗﺪﺭﺕ ﯾﺎ ﮐﻤﯽ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺗﺼﻮﯾﺐ ﮐﺮﺩ ﻋﻤﻼً ﺳﺒﺐ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺶ ﻭ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻌﻘﯿﺐ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﯽ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﺟﻨﺎﯾﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ۱۷
ﺳﺎﻝ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻮﺩﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﮐﺴﯽ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻟﺤﺎﻅ
ﻗﻀﺎﯾﯽ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﺗﻌﻘﯿﺐ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ.
ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﯿﻠﯽ ﻧﯿﺰ ﺑﺴﺎﻥ ﺑﺮﺧﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺲ ﺍﺯ ﮔﺬﺍﺭ ﺑﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﻏﯿﺮﻧﻈﺎﻣﯽ، ﺑﺮﺍﯼ
ﺑﺮﺭﺳﯽ ﻭ ﮐﻨﮑﺎﺵ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺟﻨﺎﯾﺎﺕ ﻭ ﻧﻘﺾ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺩﯾﮑﺘﺎﺗﻮﺭﯼ، ﮐﻤﯿﺴﯿﻮﻥ ﺣﻘﯿﻘﺖﯾﺎﺏ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪﻩ،
ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﯾﺎﺩﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺪﺍﺷﺖ ﻗﺮﺑﺎﻧﯿﺎﻥ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺑﺮﺧﯽ ﺩﺳﺖﺍﻧﺪﺭﮐﺎﺭﺍﻥ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻭ ﻗﺘﻞ ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺩﺭ ﺟﺮﯾﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﯽ ﻣﺸﮑﻞ ﺁﻧﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺬﺍﺭ ﯾﺎﺩﺷﺪﻩ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺗﻮﺍﻓﻘﯽ ﺷﮑﻞ
ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺍﻣﺘﯿﺎﺯﻫﺎﯼ ﻧﻈﺎﻣﯿﺎﻥ ﻭ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽﻫﺎ ﻭ
ﻧﺨﺒﮕﺎﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﻔﻆ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﯽ ﻫﻢ ﮐﻢ ﻭ ﺑﯿﺶ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ” ﺣﻘﻮﻕ ” ﺗﺼﺮﯾﺢ ﻭ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻗﻮﻝﻫﺎﯼ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﺎﭼﻠﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۲۰۱۳ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ
ﻗﺪﺭﺕ، ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﻭ ﺑﺎﺯﺑﯿﻨﯽ ﺣﻘﻮﻗﯽ ﻭ ﺳﯿﺎﺳﯽ
ﺩﻭﺭﺍﻥ ﮐﻮﺩﺗﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﻧﺪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻪ ﮐﻨﺪﯼ ﭘﯿﺶ ﻣﯽﺭﻭﺩ.
ﺧﻮﺩ ﭘﯿﻨﻮﺷﻪ ﺳﺎﻝ ۲۰۰۶ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺭﻏﻢ ﺗﻼﺵﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻠﯽ ﻭ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﺍﺯ ﺗﻌﻘﯿﺐ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﻣﺎﻧﺪ.
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ، ﻇﺮﻑ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﯾﺞ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩﻫﺎﯾﯽ ﻋﻠﯿﻪ
ﺷﻤﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺩﺳﺖﺍﻧﺪﺭﮐﺎﺭﺍﻥ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻭ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﮔﺸﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ۷۰ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻣﯿﺎﻥ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﺷﯿﻠﯽ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﮐﻮﺩﺗﺎ ﺩﺳﺖﺍﻧﺪﺭﮐﺎﺭ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﺤﮑﻮﻡﺷﺪﻥ ﺑﻪ ﺟﻨﺎﯾﺖ ﻋﻠﯿﻪ ﺑﺸﺮﯾﺖ، ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﭙﺮﯼﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺣﺒﺲ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ .
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ۷۰۰ ﻧﻔﺮ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﯽﺭﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ ﻓﺮﻧﺎﻧﺪﻭ ﮔﻮﺳﻤﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﻧﺪ
ﺷﺘﺎﺏ ﻭ ﻋﻤﻖ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺑﺒﺨﺸﺪ ﻭ ﺷﯿﻠﯽ ﺩﺭ ﻭﺍﺭﺳﯽ ﺣﻘﻮﻗﯽ ﻭ
ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﯼ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﺱﺁﻣﻮﺯﯼ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﺎﻡﻫﺎﯼ
ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﯼ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ .

برچسب ها