انزلی پرس – گاهی برای ماندگار شدن در خاطرهی مردم، نیازی به افتخارات بزرگ و مقامهای پر زرقوبرق نیست. بعضیها تنها با قلب مهربانشان، با یک لبخند ساده و صفای کلامشان در یادها جاودانه میشوند.
یوسف امامچاهی، یا همان عمو یوسف ماهی فروش خیابان سپه انزلی، یکی از همین آدمها بود. مردی که چند نسل از انزلیچیها او را نه فقط بهعنوان یک کاسب قدیمی، بلکه بهعنوان بخشی از زندگی و خاطرات شهرشان میشناختند. چهرهی همیشه خندانش، سلام و احوالپرسی گرمش و مغازهی دو نبش معروفش، به نماد خیابان سپه و دلخوشی مردم بدل شده بود.
او بیش از پنجاه سال در همان مغازه ماند؛ روزهایی که خیابان سپه انزلی قلب تپندهی بازار شهر بود و حتی وقتی بسیاری از مغازهها یکییکی تعطیل شدند، عمو یوسف همچنان ساده و بیادعا ماهی میفروخت.
محبوبیت او فقط به میان مردم شهر خلاصه نمیشد؛ حضورش آنقدر پررنگ بود که گردشگران داخلی و حتی خارجی هم پایشان به مغازهاش باز شد. معروفترین خاطرهاش به دهه ۴۰ برمیگردد؛ وقتی گروهی از ایتالیاییها پس از عکاسی از مغازهی عمو یوسف، تصویرش را به کارتپستال تبدیل کردند و نسخهای از آن را برایش پست فرستادند. همین خاطرات ساده، گنجینهای بود که او همیشه با شوق برای دیگران تعریف میکرد.
امروز اما، خیابان سپه دیگر عمو یوسف ماهیفروش را در خود ندارد. او رفته، اما جای خالیاش همچنان در سپه و در دل مردمان انزلی احساس میشود. شاید روزی مغازهاش بسته شود، اما یاد و نامش برای همیشه زنده خواهد ماند. چون او بیش از یک ماهیفروش بود؛ او بخشی از روح و هویت این شهر بود.
روحش شاد و یادش گرامی.
