انزلی پرس – در بهمنماه ۱۴۰۴ و در روزهایی که قطعی اینترنت و فضای کمخبری بر کشور حاکم بود، خبر درگذشت پرویز قایقران بهآرامی و سینهبهسینه در بندرانزلی پیچید؛ مردی که سالها با نام و یاد فرزندش، سیروس قایقران، زندگی کرد و نفس کشید.
پیرمرد محله کلویر، تنها یک پدر نبود؛ او خادم بیادعای فوتبال انزلی بود. سالها با تلاش و دلسوزی، زمینه حضور جوانان در زمینهای ورزشی را فراهم میکرد و همواره در کنار اهالی ورزش حضور داشت.
پس از درگذشت کاپیتان اسطورهای فوتبال ایران، پرویز قایقران بار سنگین حفظ نام و یاد او را بر دوش گرفت. حضوری روزانه بر مزار سیروس و راستین، و تلاش برای زنده نگه داشتن خاطره این اسطوره، بخشی از زندگی روزمره او شده بود.
نقش او در برگزاری منظم و هر ساله مراسم سالگرد سیروس قایقران، نقشی ماندگار و فراموشنشدنی است؛ تلاشی که باعث شد نام کاپیتان، همچنان در دل مردم انزلی زنده بماند.
فروردین امسال، نخستین بهاری بود که جای خالی پرویزخان در میان مردم احساس شد. اینبار در سالروز درگذشت سیروس، دیگر آن پدر دلسوخته در کنار مزار فرزندش حضور نداشت؛ گویی پس از سالها دلتنگی، اکنون دوباره در کنار او آرام گرفته است.
پرویز قایقران در هفتم بهمنماه ۱۴۰۴، در سن ۸۴ سالگی دار فانی را وداع گفت. یادش گرامی و نامش ماندگار.
