انزلی پرس – از میان صدها دقیقه مصاحبه با ستارگان ملوان در دهه‌های پنجاه و شصت، به یک کلیدواژه مشترک رسیده‌ام؛ «دیکتاتور». واژه‌ای که شاید در نگاه نخست بار منفی داشته باشد، اما وقتی پای بهمن صالح‌نیا و شیوه مدیریتی او در میان است، معنای متفاوتی پیدا می‌کند. او خواسته‌هایش را دیکته می‌کرد و همین ویژگی، یکی از مهم‌ترین شاخصه‌هایی بود که از او چهره‌ای ماندگار در تاریخ معاصر بندرانزلی ساخت.
هر کدام از ستارگان آن سال‌های ملوان که درباره تیم و دوران حضورشان صحبت می‌کنند، نمی‌توانند نظم و انضباط مثال‌زدنی بهمن‌خان صالح‌نیا را نادیده بگیرند. او نظامی نبود، اما بازیکنان ملوان را همچون سربازانی آماده به رزم تربیت کرده بود؛ سربازانی که باید برای رسیدن به هدف، تابع نظم و اصول مشخصی می‌بودند.
در برابر بی‌نظمی هیچ اغماضی نداشت. کوچک‌ترین خطا می‌توانست پیامد داشته باشد و هیچ‌کس از قواعدی که او تعیین کرده بود، مستثنا نبود. این سخت‌گیری‌ها، هر کدام قطعه‌ای از پازلی بودند که در نهایت تصویر ملوانی مقتدر و منسجم را شکل دادند.
انضباط بهمن‌خان فقط به تمرین و مسابقه محدود نمی‌شد. او در زندگی شخصی بازیکنان نیز چارچوب‌هایی ایجاد کرده بود. ستارگان ملوان باید روابط اجتماعی خود را کنترل می‌کردند، خواب منظمی داشتند و از مسیری که برایشان تعیین شده بود، خارج نمی‌شدند. به باور او، بازیکن حرفه‌ای فقط در زمین فوتبال ساخته نمی‌شود؛ بلکه سبک زندگی و رفتار بیرون از زمین نیز بخشی از شخصیت ورزشی اوست.
ثمره این نظم و سخت‌گیری را می‌توان در کارنامه تاریخی ملوان دید؛ سه قهرمانی جام حذفی، چندین نایب‌قهرمانی، حضور در رقابت‌های آسیایی و کسب عنوان بهترین تیم شهرستانی. افتخاراتی که نام بندرانزلی را در فوتبال ایران ماندگار کرد.
شاید بخشی از رفتارها و شیوه مدیریتی بهمن‌خان با معیارهای زندگی امروز همخوانی نداشته باشد. شاید اگر همان روش‌ها در فوتبال امروز اجرا می‌شد، با پرسش‌ها و انتقادهای جدی روبه‌رو می‌شد. اما یک واقعیت را نمی‌توان نادیده گرفت: او با اقتدار، سخت‌گیری و انضباطی کم‌نظیر، تیمی ساخت که به بخشی از هویت تاریخی بندرانزلی تبدیل شد.
نویسنده : اسماعیل راد
